Psikiyatrist ve yazar Irvin Yalom, insan olmanın dört temel sorunu olduğunu söyler: ölüm, özgürlük, yalnızlık ve anlam. Bunlar bize uzak, felsefi meseleler gibi görünebilir. Oysa hiçbirimiz onlardan kaçamıyoruz. Her biri, hayatın bir yerinde (bir kayıp anında, bir kavşakta, sessiz bir gecede) kapımızı çalıyor. Ama bu soruların herkes için aynı şekilde yaşanmadığını fark etmişsinizdir. Bir kadının "özgürlüğü" ile bir erkeğin "özgürlüğü" aynı değildir. Anlamsızlık hissi de, ya

Yıllar önce terapiye geri dönmeye karar verdiğimde, aklımda tek bir netlik vardı: kadın bir terapist bulmalıydım. Öyle düşünüyordum çünkü geçmişte yaşadığım bazı terapi deneyimleri beni yormuştu. Anlaşılmadığımı hissettiğim, sorularıma alışılmış cevaplar aldığım, kendimi açmakta zorlandığım oturumlar olmuştu. "Kadın bir terapist" bana daha eşit, daha anlayışlı, daha az savunmaya geçmem gereken bir ilişki vaat ediyordu. O süreç sonunda iyi bir terapistle yıllarca çalıştım. Ama

Pek çok kadından aynı cümleyi duyuyorum: "Artık bunun için çok geç." Bazen otuz beş yaşındadır, "kariyer değiştirmek için çok geç" der. Bazen kırk ikisindedir, "yeniden okumak için çok geç" der. Bazen elli yedisindedir, "yeni bir şeye başlamak için çok geç" der. Bu cümle her zaman sadece bir zaman meselesi değildir. Arkasında çoğu zaman bir öğretilmiş inanç saklıdır: hayatın çerçevesi bir kez çizilir, ondan sonra içinde yaşanır; değişim gençliğin lüksüdür; başarısız denemeler

Otuzlu yaşların ortasındasınız. Kariyer iyi gidiyor, takvim dolu, hayat dışarıdan bakıldığında tam olması gerektiği gibi. Ama bazı akşamlar, ekranı kapattığınızda ya da sabaha karşı uyanıp tavana baktığınızda, içinizden sessiz bir soru belirir: "Bu kadar mı?" Bu soru bir arıza değildir. Tam tersine, içinizdeki en canlı yanın konuşmaya başladığının işaretidir. Varoluşçu felsefenin ve terapinin buluştuğu yer tam da burasıdır; insanın kendine dürüstçe bakabildiği o ince çizgi. B